مقدم بهار برهمه مبارک باد
مقدم بهار برهمه مبارک باد
دیگه کم کم میشه بوی بهار را استشمام کرد،شادی بچه هارو دید،شلوغی مغازه ها،صف بانکها وعیدی کارمندها وچونه زدنها وحساب کردنهاو پول دادنهاویه عالمه خرید نکرده،ایکاشهای جوونی که باخودش میگه کاش یه شلواروکفش ارزونتری خریده بودم تامیتونستم این پیراهنه راهم بخرم،ماهیهای توتشت کنارخیابون ،پشت در اتاق پرو بوتیکهاکه ازصف بانکها تو روزای پرداخت حقوق هم شلوغترشده،مغازه دارها از بقالی گرفته تا پوشاک و... انگاراز همیشه خوشحالتربه نظرمیرسن،اون طرفتریه پدرباجوونش دارن سرتنگی وگشادی لباس بحث میکنن آخه این شلواره خیلی تنگه ویه طوری عجیب وغریبه ،قیمتش هم خیلی گرونه ولی پسر فقط مدام میگه اینا امسال جدید اومده ومد روزه، یکی دیگه هم انقدر خرید کرده که باید دوسه تا کارگر بگیره تا این همه بار رو واسش بیارن،دوست دارم چشمام را بچرخونم به یه طرف دیگه، شاید اون طرفی که یه بچه یا یه جوون با حسرت دارن به ویترین مغازه ها نگاه میکنن ،بعضی ویترینها هم انگار نورشون از همیشه بیشترشده،تو این شلوغی خیلی پدرها رو میشه دید که یه جوری غمگینن،یه حس غریبی دارن ،شاید انگار امسال عید از خرید یه تیکه لباس برای بچه هاشون ناتوان اند،آره خیلی ها هم هستن که از شرمنده شدن پیش زن وبچه هاشون ناراحتند،راستی اگه بیاییم در این سال نویی یه مقدار ناچیز ازخرجمون کم کنیم وبا خرید پیراهن یا یک شلوار برای بچه ای که امسال عید لباس نو نداره دلش را شاد کنیم تا اون هم این سال نو را حداقل خوشحال باشه چه کار خوبی کرده ایم،اصلا چرا باید هرچی میتونیم خرید بکنیم ،چرا این همه اصراف،چرا چشامون تو این روزا فقط دنبال نور وزرق وبرق ویترینها میره ،نکنه اینهمه زرق وبرق وتجمل حواسمون را از دوربرمون پرت کرده و اون کودکی را که دردومتریمون با حسرت وسوز داره به دستهای پر ازخرید ما نگاه میکنه نمی بینیم،بیاییم ونگذاریم این نورهای دنیوی و پرزرق وبرق کورمون بکنه،اینها بهترین امتحان برا ی ماست بیاییم حداقل یک ذره نگاهمون رابه این خریدهای دنیوی ببندیم وبه خرید برای آخرتمون بپردازیم،نکنه مست باده غرور شده باشیم وحواسمون نباشه ودر این سال نوخونه آخرتمون خالی بمونه،نکنه درساعت تحویل سال جدید همسایمون شرمنده زن وبچه هاش باشه ویکی دوتا دیوار اینورتر ما شاد وخندان به هم دیگه شیرینی تعارف بکنیم درحالی که کام دل همسایمون تلخه وغم داره وما از اون بی خبریم.بیاییم در این سال نوکه پیش رو داریم با کنارگذاشتن مقداری پول ویا تهیه لباس و خوراک به کمک نیازمندبشتابیم وباشادکردن دل محتاج وآبرومندی وجلوگیری از شرمندگی مردی در نزد خانواده اش خداوند را از خود خشنود سازیم وایمان داشته باشیم که باشاد کردن دل بنده ای پروردگارنیزدراین سال جدیدشادی را برای ما وخانواده مان رغم خواهد زدوانشاا...حاجاتی را که به خیر وصلاح ماست رواخواهد داشت وبه راستی که چه زیباست این انفاق وایثار
شعر یا ترانه ای رو كه در این ایمیل ملاحظه خواهید كرد با تاثیر پذیری از شعر معروف "كـوچـه" یا "بی تو مهتاب شبی ..." سروده ی "زنده یاد فریدون مشیری" به سبكی جدید و با سلایق دوستداران كامپیوتر و اینترنت و چت و از اینجور چیزا البته بصورتی طنز گونه بازنویسی شده كه در نوع خودش بسیار زیباست. توصیه می كنم با همون آهنگ "كـوچـه" شعر رو تا آخر دنبال كنید ولی خیلی مراقب خودتون باشید ... 
شوق دیدار
بی تو On line شبی باز از آن Room گذشتم
همه تن چشم شدم . دنبال ID ی تو گشتم
شوق دیدار تو لبریز شد از Case وجودم
شدم آن User دیوانه که بودم
وسط صفحه Room , Desktop یاد تو درخشید
Ding صد پنجره پیچید
شکلکی زرد بخندید
یادم آمد که شبی با هم از آن Chat بگذشتیم
Room گشودیم و در آن PM دلخواسته گشتیم
لحظه ای بی خط و پیغام نشستیم
تو و Yahoo و Ding و دنگ
همه دلداده به یک Talk بد آهنگ
Windows و Hard و Mother Board
همگی دست برآورده به Keyboard
تو همه راز جهان ریخته در طرز سلامت
من بدنبال تو و معنی درك کلامت
یادم آمد که به من گفتی از این عشق حذر کن
لحظه ای چند بر این Room نظر کن
Chat آئینه عشق گذران است
تو که امروز نگاهت به Email ی نگران است
باش فردا که PM ات با دگران است
تا فراموش کنی چندی از این Log Out , Room کن
باز گفتم حذر از Chat ندانم
ترک Chat کردن هرگز نتوانم نتوانم
روز اول که Email ام به تمنای تو پر زد
مثل Spam تو Inbox تو نشستم
تو Delet کردی ولی من نرمیدم نه گسستم
باز گفتم که تو یک Hacker و من User مستم
تا به دام تو درافتم همه Room ها رو گشتم و گشتم
تو مرا Hack بنمودی . نرمیدم . نگسستم
Room ی از پایه فرو ریخت
Hacker ی Ignor تلخی زد و بگریخت
Hard بر مهر تو خندید
PC از عشق تو هنگید
رفت در ظلمت شب آن شب و شبهای دگرهم
نگرفتی دگر از User آزرده خبر هم
نکنی دیگر از آن Room گذر هم
بی تو اما به چه حالی من از آن Room گذشتم
ترانه ی نود
نه «قدغن» داره نه «ایست» ، نه «ضربدر» نه «نقطه چین»
نــود دقیقه زندگی ، تو حجم ِ رویاهای دور
بی خـفقان بدون زور ، دقــــــــــــیقه های دلنشین
یه «عادله» یه سرزمین
.
.
. دوشنبه شب که میرسه ، انگار جهان مال ِمنه
انگار دل ِ زمین واسه ؛ قلب ِمنه که میــزنه
دوشنبه پر میشه هوا ، از نُت ِمرگِ سایه ها
دوشنبه شیشه ی صدا ، سنگ ِسکوت و میشکنه
دوشنبه شیشه ی صدا ، سنگ ِسکوت و میشکنه
.
.دوشنبه شب پــــیرهن ِحق ، به تن ِباطل نمیاد
عـــمری نمیشینه به دل ؛ حرفی که از دل نمیاد
تظاهر و مکر و کلک ، رسوا میشه بدون شک
یه سرزمین میشه «محک» ، وقتی «نود» قاضی میخواد
.یه سرزمینه یه «نود» ، یه «عادله» یه سرزمین
نه «قدغن» داره نه «ایست» ، نه «ضربدر» نه «نقطه چین»
نــود دقیقه زندگی ، تو حجم ِرویاهای دور
بی خـفقان بدون زور ، دقــــــــــــیقه های دلنشین
یه «عادله» یه سرزمین
دوباره باز دوشنبـَـه س و ، من به همون سادگی یم
دوباره باز مثل قدیم ، عاشق ِ آزادگی یم
:اومده وقت ِخواب و من ؛ بازم دارم داد مــیزنم
تا وقتی بــیداره تنم ؛ لایق ِدلداگی یم
تا وقتی بــیداره تنم ؛ لایق ِ دلداگی یم
یه سرزمینه یه« نود»...!؟
:دکلمه
حکم ِاین قصه هم آخر ، «کم کــَـمک ساکت شدن» شـد
شب بود و همین یه فانوس ، واسه دلخوشی تو کابوس
این و هم گفتن که ممنوس ؛ چون زیادی «طعنه زن» شد
